عماد

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

انتظار روزی که این ابرها¬ی تیره کفر و بی عدالتی از افق عالم به سویی رفته و خورشید فروزان برادری و آزادی واقعی و دین داری در آسمان اين كره خاكى تابان شود و تمام سرزمين‏هاى دور و نزديك را منوّر سازد. امیدواری مستمر به روز موعود زیبا و دل‌انگیز است. و همین امید و سعی و تلاش است که زمینه مبارزه و رشدیافتگی را برای انسان فراهم می‌آورد و افضل عبادات می‌گردد. هر چه انسان رشد یافته‌تر باشد و او را بهتر بشناسد به انتظار او نزدیک‌تر می‌شود. زیرا هر چه گفتار و کردار انسان مطابق دستورات الهی و وجدان پاک صورت گیرد به آن محبوب ابدیت نزدیکتر می‌شود. بطوری‌که اگر آن رهبر الهی ظهور کند چنین انسانی شایسته زندگی در زیر پرچم الهی آن حضرت خواهد بود.
علامه طباطبایی در این باره چنین می¬گوید:
«بشر از روزی که روی زمین سکنی گزیده پیوسته در آرزوی یک زندگی اجتماعی مقرون به سعادت می¬باشد و به امید رسیدن در چنین روزی قدم بر میدارد و اگر این خواسته تحقق خارجی نداشت، هرگز چنین آرزو و امیدی در نهاد وی نقش نمی¬بست.» محمد حسین، طباطبایی، شیعه در اسلام، قم: دفتر انتشارات اسلامى، 1378، ص220.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

سوره والعصر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ * وَالْعَصْرِ * إِنَّ الإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ * إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ.(سوره عصر) *سوگند به عصر که انسانها همه در زيانند مگر کساني که ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‏اند و يکديگر را به حق سفارش کرده و يکديگر را به شکيبايي و استقامت توصيه نموده‏ اند.

مفضل بن عمر می گوید از امام صادق(علیه السلام)پیرامون این سوره سوال کردم امام (علیه السلام)فرمود:
سوگند به عصر منظور از عصر, عصر ظهور و خروج قائم عليه ‏السلام است همانا انسان در زيانکاري و خسران است (يعني دشمنان ما) در زيانند. مگر آنانکه ايمان آوردند يعني (آنانکه به آيات ما ايمان آوردند) و کارهاي نيک انجام دادند. يعني (با مواسات براداران ديني) و يکديگر را به حق سفارش نمودند. يعني (به امامت) و يکديگر را به صبر و پايداري سفارش نمودند. يعني (در دوران فترت). (يعني زمان غيبت که عقايد مردم سست مي‏ شود).( کمال الدين و تمام النعمه. شيخ صدوق «ره»، جلد 2، ص 656.)

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

منجی در مسیحیت

مسیحیان برای بازگشت عیسی مسیح مراحل چندگانه ای را معتقد هستند که به دو گونه نجات، و به تبع آن، دو گونه منجی تصور می‌شود (صادق نیا محراب، 1389: ص232-239).
الف. نجات میانجی گرایانه: این درک از نجات، به رستاخیز حضرت عیسی علیه السلام ارتباط چندانی ندارد و کاملاً با همان زندگی اولیه او سازگار است. این نجات، ثمره میانجی گری عیسی علیه السلام است، نه منجی گری اش. در این معنا از نجات است که عیسی با فدیه کردن خود، رابطه میان انسان و خدا را اصلاح می کند؛«مسیح بره خدا بود که گناهان جهان را بر می دارد» (یوحنا29: 1)بنا براین نجات انسان ها از گناه هم در این جهان و هم در آخرت از پیامد های این گونه نجات بخشی است .
ب. نجات منجی گرایانه: در این نگاه، عیسی علیه السلام در بازگشت مجدد خود، کار شاهانه‌ای انجام خواهد داد که همان تشکیل حکومتی است فراگیر که پیام انجیلی را به همه مردم می رساند. (تیلیخ، پل، الهیات سیستماتیک، ترجمه حسین نوروزی، تهران، حکمت، 1381ش.: ص232). این رهایی بخشی حضرت عیسی به این معناست که برای مقابله با ظلم و ستم و تشکیل حکومت مرکزی مردم را نجات می دهد.
بازگشت دوم عیسی با جلال و جبروت خاص خدایی است که در اسلام نیز این بازگشت مسیح به عنوان فرزند مریم مقدس و پیامبراولعزم قطعی است اما او مصلح کل نخواهد بود بلکه در اسلام مصلح کل و نهایی حضرت مهدی (عج) است

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.